Vestigia
by Dr. Marny Lemmel, Ohio Dominican University, OH
Vestigia - Latin Text
Unā nocte vir somniāvit. Sē ambulāre cum Dominō trans litus somniāvit. Trāns caelum, scaenae vītae suae fulsērunt. Quāque in scaenā, quattuor vestīgia in harēnā apparuit – vestīgia sua et vestīgia Dominī.
Postquam ultima scaena vitae suae pro oculis fulsit, in harena vestigia respexit. In via vitae frequenter esse modo duo vestigia animadvertit. Esse modo duo vestigia in temporibus tristissimis miserrimisque vitae suae quoque animadvertit.
Hic aspectus sē magnopere vexāvit et dē eō Dominum rogāvit: “Domine, tē semper ambulātūrum esse mēcum simul ac tē sequī constituissem dīxistī. Per autem tempora gravissima vītae meae esse modo duo vestīgia animadvertī. Cūr, cum tē mihī maximum opus esset, ab mē discessurus sīs nōn comprehendō.”
Dominus respondit, “Mī fīlī, mī puer magnī pretiī, tē dīligō et ab tē numquam discēdam. Quandōcumque per tempora tua aerumnae miseriaeque modo duo vestīgia vīdistī, tē tum sublevābam.”
- Narrātiō incertō auctōre vulgāta
