|
Laudatis
utiliora
quae
contempseris,
saepe
inveniri
testis
haec
narratio
est.
Ad
fontem
cervus,
cum
bibisset,
restitit,
et
in
liquore
vidit
effigiem
suam.
Ibi
dum
ramosa
mirans
laudat
cornua
crurumque
nimiam
tenuitatem
vituperat,
venantum
subito
vocibus
conterritus,
per
campum
fugere
coepit,
et
cursu
levi
canes
elusit.
Silva
tum
excepit
ferum;
in
qua
retentis
impeditus
cornibus
lacerari
coepit
morsibus
saevis
canum.
Tum
moriens
edidisse
vocem
hanc
dicitur:
'O me infelicem,
qui
nunc
demum
intellego,
utilia
mihi
quam
fuerint
quae
despexeram,
et,
quae
laudaram,
quantum
luctus
habuerint'. |
Haec
fabula
significat
ea,
quae
sprevisti,
haud
raro
esse
utiliora
quam
ea,
quae
laudavisti.
- Cervus
cum
potavisset,
ad
rivum
commoratus
est
suumque
simulacrum
conspexit
in
aqua.
Illic
dum
stupet
et
probat
cornua
sua
arborea,
et
damnat
gracilitatem
nimiam
tibiarum,
repente
turbatus
clamoribus
venatorum,
currere
coepit
per
agros
et
effugit
canes
cursu
facili.
Dein
saltus
subiit,
in
quibus
retentus
cornibus
haerentibus
coepit
discerpi
dentibus
diris
canum.
Tunc
cervus
moriens
edidit,
ut
aiunt,
hunc
questum:
O me miserum,
qui
nunc
tandem
video,
quam
ea
me
iuverint,
quae
contempseram,
et
quantum
mali
ea,
quae
probaveram,
mihi
attulerint! |
