|
Malus
cum
sutor
inopia
deperditus
medicinam
ignoto
facere
coepisset
loco
et
venditaret
falso
antidotum
nomine,
verbosis
adquisivit
sibi
famam
strophis.
Hic
cum
iaceret
morbo
confectus
gravi
rex
urbis,
eius
experiendi
gratia
scyphum
poposcit:
fusa
dein
simulans
aqua
illius
se
miscere
antidoto
toxicum,
combibere
iussit
ipsum,
posito
praemio.
Timore
mortis
ille
tum
confessus
est,
non
artis
ulla
medicum
se
prudentia,
verum
stupore
vulgi,
factum
nobilem.
Rex
advocata
contione
haec
edidit:
'Quantae
putatis
esse
vos
dementiae,
qui
capita
vestra
non
dubitatis
credere,
cui
calceandos
nemo
commisit
pedes?'
Hoc
pertinere
vere
ad
illos
dixerim,
quorum
stultitia
quaestus
impudentiae
est. |
Cum
solearius
imperitus
oppressus
paupertate
occepisset
artem
medicam
exercere
in
loco,
ubi
non
erat
notus,
atque
venderet
falsum
medicamentum
pro
vero
antidoto,
sibi
nomen
comparavit
multis
et
subdolis
verbis.
Cum
rex
civitatis
hoc
tempore
decumberet
affectus
morbo
gravi,
-- ut
illius
scientiam
exploraret,
calicem
petiit,
in
quem
infundens
aquam
simulavit
se
miscere
venenum
cum
huius
antidoto,
deinde
illi
exhaurire
imperavit,
proposita
mercede.
Tum
solearius
metu
mortis
fassus
est
se
famam
consecutum
esse
non
scientia
artis
medicorum,
sed
stultitia
vulgi.
Rex
civibus
adhibitis
sic
locutus
est:
Quam
stultos
vos
esse
existimatis,
qui
non
timetis
vitam
vestram
ei
committere,
cui
nullus
iam
credidit
pedes
calceis
induendos?
-- Affirmaverit
hoc
vere
spectare
eos,
quorum
stupor
est
improbis
lucro. |
