|
Qui
se
laudari
gaudent
verbis
subdolis,
serae
dant
poenas
turpi
paenitentia.
Cum
de
fenestra
corvus
raptum
caseum
comesse
vellet,
celsa
residens
arbore,
vulpes
invidit,
deinde
sic
coepit
loqui:
'O qui tuarum,
corve,
pinnarum
est
nitor!
Quantum
decoris
corpore
et
vultu
geris!
Si
vocem
haberes,
nulla
prior
ales
foret.'
At
ille,
dum
etiam
vocem
vult
ostendere,
lato
ore
emisit
caseum;
quem
celeriter
dolosa
vulpes
avidis
rapuit
dentibus.
Tum
demum
ingemuit
corvi
deceptus
stupor. |
Is,
qui
laetatur
se
extolli
blanditiis
insidiosis,
luit
poenas
infames
sero
dolens.
Cum
corvus
sedens
in
alta
arbore
vellet
comedere
caseum
ablatum
de
fenestra,
vulpes
illum
conspexit,
tum
ita
loqui
coepit:
"O
corve,
quanta
est
elegantia
tuarum
pennarum!
Quantam
pulchritudinem
corpore
et
ore
exhibes!
Si
vox
tibi
esset,
nulla
avis
esset
praestantior."
Verum
hic
ineptus,
dum
vocem
ostentare
cupit,
abiecit
caseum
rostro,
quem
vulpes
callida
protinus
arripuit
dentibus
cupidis.
Tunc
denique
stupidus
ac
fraudatus
corvus
gemitum
dedit. |
